Metylofenidat – na co pomaga, jak działa i kiedy jest stosowany?

15 min czytania
71 wyświetleń
metylofenidat

Metylofenidat to lek psychostymulujący, stosowany przede wszystkim w leczeniu ADHD. Wpływa na przekaźnictwo dopaminy i noradrenaliny, dzięki czemu może zmniejszać trudności z koncentracją, impulsywność oraz redukować objawy nadruchliwości. W zależności od preparatu różni się czasem działania i sposobem uwalniania substancji czynnej.

W artykule wyjaśniamy, na co pomaga metylofenidat, omawiamy również jego zastosowanie, dawkowanie, jak stosować lek, po jakim czasie działa, możliwe skutki uboczne i działania niepożądane, przeciwwskazania, interakcje z alkoholem, stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią, a także odstawienie, objawy odstawienne i dostępne zamienniki.

Czym jest Metylofenidat?

Metylofenidat to substancja czynna należąca do leków pobudzających ośrodkowy układ nerwowy. Jest stosowana przede wszystkim w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), zarówno u dzieci, jak i u osób dorosłych. 

Metylofenidat wpływa głównie na przekaźnictwo dopaminy i noradrenaliny w mózgu. Dzięki temu może zmniejszać objawy ADHD związane m.in. z trudnościami z utrzymaniem uwagi, nadmierną impulsywnością oraz nadruchliwością. Lek “nie usuwa” przyczyny ADHD, ale może ułatwiać codzienne funkcjonowanie, naukę, pracę oraz kontrolowanie objawów podczas jego stosowania.

Preparaty zawierające metylofenidat występują w różnych postaciach farmaceutycznych. Dostępne są m.in. leki o natychmiastowym, przedłużonym oraz zmodyfikowanym uwalnianiu. Różnią się one czasem działania, sposobem przyjmowania oraz profilem uwalniania substancji czynnej, dlatego konkretnego preparatu nie należy zastępować innym bez konsultacji z lekarzem.

Metylofenidat jest lekiem wydawanym na receptę Rpw (“narkotyczną”), zaliczanym do substancji psychotropowych.  Jego stosowanie wymaga wcześniejszego rozpoznania ADHD, oceny przeciwwskazań oraz kontroli prawidłowego przyjmowania. Szczegółowe działanie, zastosowanie oraz sposób prowadzenia leczenia zależą również od konkretnego preparatu, ponieważ jego charakterystyka może określać m.in. grupę wiekową, wskazania oraz sposób dawkowania.

Jak działa Metylofenidat?

Metylofenidat działa pobudzająco na ośrodkowy układ nerwowy. Jego działanie polega przede wszystkim na blokowaniu transporterów dopaminy i noradrenaliny, które odpowiadają za wychwyt zwrotny tych neuroprzekaźników do komórek nerwowych. W efekcie zwiększa się ich dostępność w przestrzeni między neuronami, szczególnie w obszarach mózgu związanych z uwagą, kontrolą zachowania i regulacją aktywności.

Dopamina i noradrenalina uczestniczą m.in. w regulacji koncentracji, uwagii, czujności oraz kontroli impulsów. U osób z ADHD wpływ metylofenidatu na te układy może prowadzić do zmniejszenia trudności z utrzymaniem uwagi, ograniczenia impulsywności oraz nadmiernej aktywności. Lek może również ułatwiać organizowanie zadań i utrzymanie skupienia podczas codziennych obowiązków.

Dokładny mechanizm, dzięki któremu metylofenidat zmniejsza objawy ADHD jest złożony. Wiadomo, że jego efekt nie sprowadza się wyłącznie do prostego “zwiększenia dopaminy”, ale wiąże się ze zmianą dostępności dopaminy i noradrenaliny w określonych obszarach ośrodkowego układu nerwowego.

W przeciwieństwie do innych leków psychiatrycznych metylofenidat zaczyna działać stosunkowo szybko. Czas pojawienia się efektu i jego długość zależą jednak od postaci preparatu. Leki o natychmiastowym uwalnianiu działają krócej, natomiast preparaty o przedłużonym lub zmodyfikowanym uwalnianiu są opracowane tak, aby efekt utrzymywał się przez większą część dnia.

Kiedy lekarz przepisuje Metylofenidat?

Metylofenidat może zostać włączony do leczenia wtedy, gdy lekarz psychiatra rozpozna ADHD i uzna, że objawy w obecnym nasileniu wymagają leczenia farmakologicznego a u pacjentka nie stwierdzono przeciwwskazań do stosowania leku. Sama obecność trudności z koncentracją, impulsywności czy nadruchliwościi nie jest wystarczająca do rozpoczęcia farmakoterapii. Rozpoznanie powinno opierać się na pełnym wywiadzie i ocenie objawów zgodnie z aktualnymi kryteriami diagnostycznymi.

Przed rozpoczęciem leczenia psychiatra bierze pod uwagę przede wszystkim:

  • nasilenie objawów i czas ich utrzymywania się,
  • wpływ ADHD na funkcjonowanie w nauce, pracy, relacjach i codziennych obowiązkach,
  • dotychczas stosowane metody leczenia i ich skuteczność,
  • choroby współistniejące oraz przyjmowane leki,
  • stan układu sercowo-naczyniowego, w tym ciśnienie tętnicze i częstość pracy serca,
  • ryzyko nadużywania substancji

Metylofenidat jest zwykle stosowany jako jeden z elementów kompleksowego leczenia ADHD. W przypadku ADHD zarówno u osób dorosłych, jak i u dzieci i młodzieży leczenie powinno również obejmować pomoc psychologa/psychoterapeuty. 

W jakich zaburzeniach i chorobach Metylofenidat jest stosowany?

Metylofenidat jest stosowany przede wszystkim w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD).  Lek może zmniejszać trudności z utrzymaniem uwagi, nadmierną impulsywność i nadpobudliwość. U części Pacjentów poprawia również zdolność organizowania zadań, kończenia rozpoczętych czynności i kontrolowania reakcji w sytuacjach wymagających skupienia.

Metylofenidat może być również stosowany off-label w leczeniu narkolepsji, czyli poza wskazaniami określonymi dla danego leku w dokumentacji rejestracyjnej. Narkolepsja jest zaburzeniem snu, którego jednym z głównych objawów jest nadmierna senność w ciągu dnia oraz występowanie niekontrolowanych epizodów zasypiania. Zastosowanie metylofenidatu w takim przypadku wymaga jednak decyzji lekarza po ocenie stanu Pacjenta i dostępnych możliwości leczenia.

Metylofenidat nie jest natomiast lekiem przeznaczonym do poprawiania koncentracji u osób bez rozpoznanego zaburzenia. Jego zastosowanie powinno wynikać z konkretnego wskazania medycznego i być poprzedzone oceną lekarza.

Jak prawidłowo stosować Metylofenidat?

Metylofenidat należy stosować wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkowanie dobiera się indywidualnie, ponieważ zależy ono od wieku Pacjenta, rodzaju preparatu, nasilenia objawów, czasu działania leku oraz odpowiedzi organizmu na terapię. Preparaty z metylofenidatem różnią się sposobem uwalniania substancji czynnej, dlatego nie powinno się samodzielnie zamieniać jednego produktu na inny.

Metylofenidat nie zawsze musi być przyjmowany przez wszystkie dni tygodnia. U części Pacjentów lekarz może zalecić stosowanie leku codziennie, natomiast u innych możliwe jest zaplanowanie dni bez leku, np. w weekendy lub podczas urlopu. Zależy to przede wszystkim od tego, w jakich sytuacjach objawy ADHD utrudniają funkcjonowanie. Warto bowiem pamiętać, że ADHD może wpływać nie tylko na naukę lub pracę, ale również na prowadzenie samochodu, wykonywanie codziennych obowiązków, organizację dnia czy relacje z innymi osobami.

Podczas stosowania metylofenidatu należy przestrzegać kilku zasad:

  • Lek należy przyjmować zgodnie z ustalonym schematem – nie należy samodzielnie zwiększać dawki ani przyjmować dodatkowych dawek w celu przedłużenia działania leku, 
  • Sposób przyjmowania zależy od konkretnego preparatu – poszczególne produkty różnią się czasem działania, sposobem uwalniania metylofenidatu oraz zaleceniami dotyczącymi przyjmowania z posiłkiem,
  • Niektórych preparatów o przedłużonym uwalnianiu nie należy kruszyć ani rozgryzać – może to zaburzyć sposób uwalniania substancji czynnej,
  • Pominiętej dawki nie należy uzupełniać podwójną dawką – przyjęcie metylofenidatu zbyt późno w ciągu dnia może również zwiększać ryzyko problemów ze snem.

W trakcie leczenia psychiatra kontroluje skuteczność metylofenidatu oraz jego tolerancję. Istotne jest między innymi monitorowanie ciśnienia tętniczego, tętna, masy ciała i apetytu. Schemat leczenia może być z czasem modyfikowany, a zaplanowane przerwy w stosowaniu leku mogą służyć również ocenie, jak Pacjent funkcjonuje bez farmakoterapii.

Po jakim czasie pojawiają się efekty leku Metylofenidat?

Metylofenidat należy do leków, których działanie może pojawić się stosunkowo szybko po przyjęciu dawki. W przypadku preparatów o natychmiastowym uwalnianiu efekt może być zauważalny już w ciągu około 30-60 minut. Preparaty o przedłużonym lub zmodyfikowanym uwalnianiu również zaczynają działać zwykle w ciągu pierwszych godzin, ale ich efekt utrzymuje się dłużej.

To, po jakim czasie działa metylofenidat i jak długo utrzymuje się jego efekt, zależy przede wszystkim od konkretnej postaci leku. Preparaty krótko działające mają zwykle krótszy czas działania, natomiast leki o przedłużonym uwalnianiu są opracowane tak, aby zapewniać bardziej równomierny efekt przez większą część dnia. W zależności od preparatu stężenie leku może osiągać pierwszy szczyt po około 1-2 godzinach, a w przypadku form o przedłużonym uwalnianiu kolejne maksimum pojawia się później.

Pierwsze efekty mogą obejmować łatwiejsze utrzymanie uwagi, mniejszą impulsywność oraz lepszą kontrolę zachowania. Nie oznacza to jednak, że od pierwszej dawki uzyskuje się optymalny efekt leczenia. Na początku terapii lekarz zwykle stopniowo dobiera dawkę, oceniając skuteczność leku i jego tolerancję. Pełna ocena odpowiedzi na leczenie może więc wymagać kilku tygodni, mimo że sam lek zaczyna działać znacznie wcześniej.

Jeżeli mimo prawidłowego stosowania metylofenidatu nie obserwuje się poprawy albo efekt jest zbyt krótki lub niewystarczający, należy omówić to z lekarzem. Nie należy samodzielnie zwiększać dawki ani zmieniać preparatu, ponieważ różne postacie metylofenidatu mają odmienny profil uwalniania i czas działania.

Możliwe działania niepożądane Metylofenidat

Metylofenidat może powodować działania niepożądane, jednak nie występują one u każdej osoby. Część objawów pojawia się przede wszystkim na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki i może zmniejszać się w miarę dalszego stosowania leku.

Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych należą:

  • zmniejszenie apetytu – u części pacjentów może prowadzić do spadku masy ciała, dlatego podczas leczenia kontroluje się apetyt i masę ciała,
  • bezsenność i trudności z zasypianiem – ryzyko jest większe, jeśli lek przyjmowany jest zbyt późno w ciągu dnia,
  • ból głowy – może pojawić się szczególnie na początku terapii,
  • ból brzucha, nudności i inne dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego – u części osób występują również wymioty lub suchość w jamie ustnej,
  • wzrost ciśnienia tętniczego i przyspieszenie pracy serca – z tego powodu podczas terapii lekarz może zalecić regularną kontrolę ciśnienia i tętna,
  • niepokój, rozdrażnienie lub napięcie – mogą wystąpić zwłaszcza po rozpoczęciu leczenia lub zmianie dawki,
  • zawroty głowy i uczucie zmęczenia – rzadziej może pojawić się także senność.

Do rzadszych, ale istotnych działań niepożądanych należą zaburzenia rytmu serca, znaczny wzrost ciśnienia tętniczego, omdlenia, drgawki, nasilone pobudzenie, objawy psychotyczne, tiki oraz ciężkie reakcje alergiczne.

Pilnej konsultacji lekarskiej wymagają natomiast objawy takie jak ból w klatce piersiowej, duszność, utrata przytomności, nasilone kołatanie serca, drgawki, omamy, znaczna zmiana zachowania lub pojawienie się myśli o zrobieniu sobie krzywdy.

Przeciwwskazania i środki ostrożności przy stosowaniu Metylofenidat

Przed rozpoczęciem leczenia metylofenidatem lekarz powinien ocenić zarówno stan psychiczny pacjenta, jak i jego zdrowie fizyczne. Szczególne znaczenie mają choroby układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie tętnicze, choroby neurologiczne oraz współistniejące zaburzenia psychiczne. Zakres przeciwwskazań może różnić się nieco między poszczególnymi preparatami, dlatego zawsze należy uwzględnić informacje dotyczące konkretnego leku.

Do najważniejszych przeciwwskazań do stosowania metylofenidatu należą:

  • nadwrażliwość na metylofenidat lub inne składniki preparatu,
  • jaskra,
  • guz chromochłonny nadnerczy,
  • nadczynność tarczycy lub tyreotoksykoza,
  • jednoczesne stosowanie nieselektywnych inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) lub okres krótszy niż 14 dni od ich odstawienia,
  • ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego, w tym ciężkie nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, kardiomiopatie, istotne zaburzenia rytmu serca czy niektóre wrodzone choroby serca,
  • niektóre choroby naczyń mózgowych, np. tętniak mózgu, zapalenie naczyń lub przebyty udar,
  • niektóre ciężkie lub niewyrównane zaburzenia psychiczne, w tym m.in. psychozy, mania czy ciężkie zaburzenie afektywne dwubiegunowe.

Większej ostrożności wymagają osoby z nadciśnieniem tętniczym, chorobami serca, padaczką lub napadami drgawkowymi w wywiadzie, tikami, zespołem Tourette’a oraz współistniejącymi zaburzeniami psychicznymi. W trakcie leczenia psychiatra powinien również zwracać uwagę na pojawienie się nowych lub nasilających się objawów, takich jak pobudzenie, agresja, obniżenie nastroju, objawy psychotyczne czy zmiany zachowania.

Interakcje Metylofenidat z innymi lekami i alkoholem

Metylofenidat może wchodzić w interakcje z innymi lekami, w związku z czym przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o wszystkich stosowanych preparatach. Dotyczy to również leków dostępnych bez recepty, suplementów diety i preparatów ziołowych. Niektóre substancje mogą nasilać działanie metylofenidatu, zwiększać ryzyko działań niepożądanych albo wpływać na skuteczność innych leków.

Szczególnej ostrożności wymagają:

  • inhibitory monoaminooksydazy (MAO) – nie należy ich łączyć z metylofenidatem ze względu na ryzyko znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego i przełomu nadciśnieniowego,
  • leki zwiększające ciśnienie tętnicze lub częstość pracy serca – ich jednoczesne stosowanie z metylofenidatem może nasilać działania ze strony układu sercowo-naczyniowego,
  • leki stosowane w nadciśnieniu tętniczym – metylofenidat może zmniejszać skuteczność części leków obniżających ciśnienie,
  • niektóre leki przeciwdepresyjne – metylofenidat posiada szczątkowe działanie serotoninergiczne,  przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdepresyjnych opisywano również ryzyko zespołu serotoninowego,
  • niektóre leki przeciwpadaczkowe – przy jednoczesnym stosowaniu z metylofenidatem należy przeanalizować wzajemny wpływ leków na stężenie we krwi i dostosować stosowane dawki
  • leki przeciwzakrzepowe z grupy pochodnych kumaryny – podczas rozpoczynania lub kończenia terapii metylofenidatem może być potrzebna dodatkowa kontrola parametrów krzepnięcia i dostosowanie dawek leków,
  • leki wpływające na układ dopaminergiczny – dotyczy to m.in. niektórych leków przeciwpsychotycznych oraz preparatów zwiększających aktywność dopaminy; takie połączenia mogą wpływać na działanie obu grup leków.

Podczas stosowania metylofenidatu nie zaleca się spożywania alkoholu. Alkohol może nasilać działania niepożądane dotyczące ośrodkowego układu nerwowego i utrudniać ocenę reakcji organizmu na lek. W przypadku niektórych preparatów o zmodyfikowanym uwalnianiu alkohol może również wpływać na sposób uwalniania substancji czynnej.

Przed włączeniem nowego leku podczas terapii metylofenidatem należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Dotyczy to również preparatów stosowanych tylko okresowo i bez recepty, ponieważ znaczenie interakcji może zależeć od dawki oraz konkretnej postaci metylofenidatu.

Czy Metylofenidat można stosować w ciąży i podczas karmienia piersią?

Stosowanie metylofenidatu w ciąży wymaga indywidualnej oceny lekarza. Dostępne dane nie wskazują na wyraźny wzrost ogólnego ryzyka wad wrodzonych, jednak w części badań obserwowano niewielkie zwiększenie ryzyka wad serca u dzieci narażonych na metylofenidat w pierwszym trymestrze. Z tego względu lek nie jest rutynowo zalecany w ciąży, chyba że lekarz uzna, że przerwanie lub odroczenie leczenia może wiązać się z większym ryzykiem dla pacjentki.

Decyzja o kontynuowaniu terapii zależy między innymi od nasilenia ADHD, wpływu objawów na codzienne funkcjonowanie oraz potencjalnych konsekwencji odstawienia leku. Nie należy samodzielnie przerywać leczenia po uzyskaniu dodatniego wyniku testu ciążowego. Nagła zmiana terapii może prowadzić do pogorszenia funkcjonowania, dlatego dalsze postępowanie powinno zostać omówione z lekarzem.

Metylofenidat przenika do mleka kobiecego, jednak dostępne badania wskazują, że przy dawkach stosowanych leczniczo jego ilość w mleku jest niewielka. Dotychczasowe dane dotyczące niemowląt karmionych piersią podczas terapii matki są ograniczone, dlatego decyzję o dalszym stosowaniu leku podejmuje się indywidualnie.

Jeżeli metylofenidat jest stosowany podczas karmienia piersią, lekarz może zalecić obserwację dziecka pod kątem prawidłowego przyrostu masy ciała, apetytu, snu oraz ewentualnej zwiększonej drażliwości. Znaczenie ma również dawka leku oraz wiek dziecka. W każdym przypadku należy uwzględnić zarówno korzyści wynikające z karmienia piersią, jak i znaczenie dalszego leczenia dla zdrowia i funkcjonowania matki.

Kiedy należy skontaktować się z psychiatrą lub lekarzem prowadzącym?

Podczas leczenia metylofenidatem konieczne są regularne wizyty kontrolne, które pozwalają ocenić skuteczność terapii, tolerancję leku oraz ewentualną potrzebę zmiany dawkowania. W niektórych sytuacjach nie należy jednak czekać do kolejnej zaplanowanej wizyty.

Z lekarzem należy skontaktować się, jeśli:

  • objawy ADHD nie zmniejszają się mimo prawidłowego stosowania leku albo wyraźnie się nasilają,
  • działania niepożądane są uciążliwe, utrzymują się przez dłuższy czas lub utrudniają codzienne funkcjonowanie,
  • pojawi się wyraźny wzrost ciśnienia tętniczego, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, duszność lub omdlenie,
  • wystąpi nasilona bezsenność, znaczne pobudzenie, lęk, drażliwość, agresja lub nietypowa zmiana zachowania,
  • pojawią się tiki albo wyraźne nasilenie już istniejących tików,
  • wystąpią drgawki, omamy, urojenia, objawy manii lub inne nowe objawy psychiczne,
  • dojdzie do znacznego spadku apetytu lub masy ciała, a u dzieci i młodzieży także do zahamowania prawidłowego wzrastania,
  • pojawią się myśli o zrobieniu sobie krzywdy i/lub odebraniu sobie życia albo gwałtowne pogorszenie stanu psychicznego,
  • pacjentka planuje ciążę, jest w ciąży lub karmi piersią.

Zmianę dawki, zamianę preparatu lub zakończenie leczenia warto wcześniej omówić z lekarzem. Po odstawieniu metylofenidatu mogą ponownie nasilić się objawy ADHD, w związku z czym lekarz może zalecić obserwację funkcjonowania pacjenta po przerwaniu terapii. U części osób może również pojawić się przejściowe zmęczenie, senność lub obniżenie nastroju, zwłaszcza po dłuższym stosowaniu albo przy większych dawkach leku. 

Najczęściej zadawane pytania o Metylofenidat – FAQ

Czym jest Metylofenidat i w jakim celu się go stosuje?

Metylofenidat to lek pobudzający ośrodkowy układ nerwowy, stosowany przede wszystkim w leczeniu ADHD. W niektórych preparatach może być również stosowany w leczeniu narkolepsji.

Jak działa Metylofenidat?

Metylofenidat zwiększa dostępność dopaminy i noradrenaliny w określonych obszarach mózgu poprzez hamowanie ich wychwytu zwrotnego. Dzięki temu może poprawiać koncentrację, kontrolę impulsów i zdolność do utrzymania uwagi.

Na jakie choroby lub zaburzenia przepisuje się Metylofenidat?

Najczęściej jest stosowany w leczeniu ADHD. W zależności od konkretnego preparatu niekiedy bywa również stosowany w narkolepsji.

Po jakim czasie Metylofenidat zaczyna działać?

Preparaty o natychmiastowym uwalnianiu mogą zacząć działać po około 30-60 minutach. W przypadku postaci o przedłużonym lub zmodyfikowanym uwalnianiu czas początku i długość działania zależą od konkretnego preparatu.

Jak długo należy stosować Metylofenidat?

Metylofenidat może być stosowany długoterminowo, jeśli jest dobrze tolerowany a pacjent wymaga farmakoterapii ze względu na objawy ADHD.

Czy Metylofenidat należy przyjmować z jedzeniem czy między posiłkami?

Zależy to od konkretnego preparatu. Niektóre postacie można przyjmować niezależnie od posiłku, natomiast inne powinny być stosowane w określony sposób względem jedzenia.

Co zrobić, jeśli pominę dawkę Metylofenidat?

W trakcie leczenia metylofenidatem możliwe jest stosowanie przerw od przyjmowania leku. Nie należy przyjmować podwójnej dawki w celu uzupełnienia pominiętej. Dalsze postępowanie zależy od rodzaju preparatu, pory dnia i indywidualnych zaleceń lekarskich.

Jakie działania niepożądane może powodować Metylofenidat?

Do częstszych działań niepożądanych należą zmniejszenie apetytu, bezsenność, ból głowy, ból brzucha, nudności, wzrost ciśnienia tętniczego, przyspieszenie pracy serca oraz rozdrażnienie lub niepokój.

Czy podczas stosowania Metylofenidat można pić alkohol?

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas leczenia metylofenidatem. Alkohol może nasilać działania niepożądane, a w przypadku części preparatów może również wpływać na sposób uwalniania substancji czynnej.

Z jakimi lekami Metylofenidat może wchodzić w interakcje?

Istotne interakcje mogą występować między innymi z inhibitorami MAO, lekami wpływającymi na ciśnienie tętnicze, niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwpadaczkowymi, przeciwzakrzepowymi oraz preparatami wpływającymi na układ dopaminergiczny.

Czy Metylofenidat można stosować w ciąży lub podczas karmienia piersią?

Stosowanie metylofenidatu w ciąży i podczas karmienia piersią wymaga indywidualnej oceny lekarza. Nie należy samodzielnie odstawiać leku po stwierdzeniu ciąży.

Czy Metylofenidat wpływa na koncentrację?

Tak. Jednym z głównych efektów leczenia ADHD metylofenidatem jest poprawa zdolności do utrzymania uwagi i koncentracji. Lek nie powinien być jednak stosowany w celu poprawy koncentracji u osób bez wskazań medycznych.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem podczas stosowania Metylofenidat?

Konsultacja jest wskazana, jeśli lek nie przynosi oczekiwanej poprawy, pojawiają się nasilone działania niepożądane, kołatanie serca, znaczny wzrost ciśnienia, omdlenie, drgawki, nowe objawy psychiczne lub wyraźna zmiana zachowania.

Czy Metylofenidat można stosować u dzieci lub osób starszych?

Metylofenidat może być stosowany u dzieci i młodzieży z ADHD zgodnie ze wskazaniami konkretnego preparatu. U osób starszych doświadczenie kliniczne jest bardziej ograniczone, dlatego decyzję o zastosowaniu leku podejmuje lekarz indywidualnie.

Czy istnieją zamienniki Metylofenidat?

Tak. Dostępne są różne preparaty zawierające metylofenidat, jednak nie każdy z nich jest bezpośrednim odpowiednikiem innego leku. Mogą różnić się sposobem uwalniania, czasem działania, dawką i postacią farmaceutyczną.

Jak przechowywać Metylofenidat?

Lek należy przechowywać zgodnie z informacjami zawartymi w ulotce konkretnego preparatu, w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

dr n.med. Katarzyna Niewińska - Psychoterapeuta Warszawa

Autorka

dr n.med. Katarzyna Niewińska - kierowniczka Sieci Klinik PsychoMedic.pl

jest doktorem nauk medycznych w dziedzinie psychiatrii dorosłych, specjalistką w zakresie psychologii klinicznej z blisko 20-letnim doświadczeniem zawodowym. Ukończyła studia wyższe z zakresu psychologii i marketingu oraz liczne kierunki studiów podyplomowych. Specjalistka psychologii klinicznej. Ukończyła szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie psychologii klinicznej oraz zdała Państwowy Egzamin Specjalizacyjny, uzyskując tytuł specjalisty w tej dziedzinie, renomowaną szkołę psychoterapii w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz seksuologię w Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Zrealizowała grant naukowy i obroniła rozprawę doktorską w Instytucie Psychiatrii i Neurologii (IPiN) w Warszawie. Posiada wieloletnie doświadczenie naukowe, kliniczne i zarządcze - m.in. jako kierownik studiów na kierunku psychodietetyka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz jako terapeutka w Klinice Nerwic i Zaburzeń Osobowości IPiN czy Fundacji ASLAN. Jest autorką publikacji naukowych dotyczących m.in. problematyki przemocy, terapii grupowej i trudności młodych ludzi - w tym współautorką uznanej książki “Psychodrama w psychoterapii” (wydanej w 2011 roku nakładem Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego), a także autorką kilkuset artykułów popularyzujących wiedzę psychologiczno-psychiatryczną. Specjalizuje się w psychoterapii dla dorosłych, par, rodzin i młodzieży.

Skontaktuj się z nami
☎ 736 36 36 36 | facebook.com/poradniapsychomedic | instagram.com/psychomedic.pl/

Więcej: Katarzyna Niewińska - PsychoMedic.pl

Przewijanie do góry